-
Szukaj
Szukanie zaawansowane

 

Zdjęcia miasta


 

Polecane obiekty


aby polecić obiekt musisz być zalogowanym
 

Wydarzenia

w najbliższym czasie brak zarejestrowanych wydarzeń


Dodaj wydarzenie
Pokaż więcej wydarzeń w tym mieście
 

Ciekawe linki o mieście

    Aby dodać link musisz być zalogowany
    Kąty Wrocławskie
    gmina Kąty Wrocławskie, powiat wrocławski, województwo dolnośląskie
    Fakty
    Informacje praktyczne
    Wydarzenia cykliczne
    Opis

    Kąty Wrocławskie (niem. Kanth; do 1930 Canth; tuż po II wojnie światowej - Kąty Śląskie) — miasto w woj. dolnośląskim, w powiecie wrocławskim. Miasto jest siedzibą gminy miejsko-wiejskiej Kąty Wrocławskie.

    W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. wrocławskiego.

    Historia

    We wczesnym Średniowieczu był to teren zajęty przez Ślężan.

    Historia Kątów Wrocławskich sięga 1297 roku, kiedy to Bolko I zwany Surowym nadał prawo założenia miasta na prawie średzkim. Już rok później kroniki potwierdzają istnienie miasta o nazwie Kant. W 1302 wymieniają istnienie w Kant parafii pw. św. Piotra i Pawła oraz Gerharda, wójta dziedzicznego zarządzającego miastem. W pierwszych latach istnienia miasto należało do Księstwa Wrocławskiego, a dopiero później uzyskało suwerenność. Już w 1310 miasto było znaczącym ośrodkiem handlu, w czym pomagał istniejący na Bystrzycy bród. W 1322 Kant (Kanth) przypadło jako posag córce Henryka VI Dobrego, która poślubiła Konrada von Oels (Konrad I zw. oleśnickim), którego działania zmierzały w kierunku wzmocnienia kontaktów z Czechami. Już 1329 Kant znajdowało się pod silnymi wpływami Czech, miasto znalazło się w granicach Księstwa Świdnicko-Jaworskiego, a następnie Księstwa Ziębickiego. W 1339 Bolko II sprzedał Kant Konradowi II von Oels (Oleśnickiemu). Od połowy XIV wieku w mieście rozwijało się rzemiosło oraz młynarstwo, garncarstwo i tkactwo. W 1419 Kanth stało się przedmiotem zastawu pożyczki, którą Biskupstwo Wrocławskie udzieliło Konradowi IV von Oels. Ponieważ pożyczka nie została spłacona, toteż miasto stało się własnością diecezji wrocławskiej pod wpływami Habsburgów. W połowie XV wieku podczas najazdu Husytów miasto zostało częściowo zniszczone, zniszczeniu uległy również dotychczasowe mury miejskie. W 1475 miasto spustoszył wielki pożar. Na pierwszą połowę XVI wieku przypada największy rozkwit miasta jako ośrodka handlu i rzemiosła. W 1587 zakończono przebudowę murów miejskich, które posiadały wówczas dwie duże bramy – Świdnicką, Wrocławską oraz kilka furt. Miasto odniosło ogromne zniszczenia podczas Wojny trzydziestoletniej, w 1624 roku miasto kolejny raz spustoszył pożar, który pochłonął również wybudowany w 1475 zamek. Budowli nie odbudowano, a wobec kryzysu finansowego i panującej wojny miasto długo podnosiło się z ruin. W połowie XVII wieku polsko-niemiecka granica językowa przebiegała niedaleko Kąt Wrocławskich, włączając miasto do terytorium o dominacji języka polskiego. W 1810 zakończyło się trwające prawie cztery wieki zwierzchnictwo diecezji, której majątek poddano sekularyzacji. Od 1843 miasto uzyskało połączenie kolejowe z Wrocławiem i Jaworzyną Śląską. W latach 1855-1856 rozebrano mury miejskie, które blokowały rozbudowę miasta (pozostał fragment przy cmentarzu miejskim).

    Pozyskana z nich cegła posłużyła do zabudowy południowej części miasta, gdzie wcześniej znajdowała się murowana szubienica (ruiny rozebrano w 1950). W 1896 oddano do użytku fabrykę prochu (istniała do 1920). Rozporządzeniem z 4 marca 1930 zmieniono funkcjonującą od wielu wieków pisownię nazwy miasta z Canth na Kanth. Od 1 października 1932 zmieniono granice powiatów i Kanth, które wcześniej znajdowało się w powiecie wrocławskim znalazło się w granicach powiatu średzkiego. W 1936 dopuszczono do użytkowania przebiegającą na południe od miasta autostradę, na którą wjazd umożliwiał zbudowany węzeł drogowy.

    Od 1942 do 1945 w mieście znajdował się liczący ok. 2000 osób obóz jeniecki dla Rosjan, którzy pracowali w okolicznych zakładach przemysłowych i w rolnictwie. Podczas ewakuacji mieszkańców Wrocławia (Festung Breslau) główna kolumna uchodźców kierowała się właśnie do Kanth. Tędy również wiodła droga marszu śmierci Fünfteichen - Gross Rosen, większość zamordowanych i poległych pochowano na cmentarzu miejskim. Działania wojenne doprowadziły do zniszczenia wschodniej części miasta oraz terenów zlokalizowanych w pobliżu stacji kolejowej. Miasto zostało zajęte przez Armię Czerwoną 8 lutego 1945. Poza niemieckimi mieszkańcami w Kanth znajdowali się również uchodźcy z Wrocławia, którym nie udało się wyjechać w głąb Niemiec oraz polscy i rosyjscy robotnicy przymusowi. Wielu oswobodzonych Polaków pozostało w Kanth, któremu polskie władze zmieniły nazwę na Kąty, a wkrótce na Kąty Śląskie. Do 1947 miasto opuścili jego niemieccy mieszkańcy, ich miejsce zajęli przymusowi wysiedleńcy z dawnych Kresów Wschodnich i przesiedleńcy ze wschodniej Polski.

    Rozwój miasta po 1945 był silnie zdeterminowany bliskością Wrocławia, w którym lokowano przemysł i większe zakłady pracy. Po zmianach ustrojowych w 1989 sytuacja znacznie zmieniła się, a miasto zaczęło korzystać z korzystnego położenia w pobliżu autostrady i lotniska. W Kątach Wrocławskich powstał oddział zakładów Scania oraz zakłady farmaceutyczne Torf Corporation.

    Obecnie Kąty Wrocławskie są prężnie rozwijającym się ośrodkiem handlu i usług, w północnej części powstaje nowa zabudowa wielorodzinna, a w południowej domy szeregowe i jednorodzinne. Władze miasta przeznaczyły w zachodniej części miasta teren 700 ha pod rozwój przemysłu i zakładu, które stworzą nowe miejsca pracy.

    Polecane obiekty
    • Gotycki kościół parafialny pw. śś. Piotra i Pawła z I poł. XV wieku, rozbudowany ok. 1520. Budowla halowa z wieżą kwadratową u podstawy, ośmioboczna w górnych partiach. Górna część wieży wraz z hełmem została dobudowana w 1827. Wyposażenie wnętrza pochodzi z różnych epok, począwszy od gotyku, a na neogotyku zakończywszy. Najstarsze są polichromowane rzeźby – Maryja z Dzieciątkiem z ok. 1410 i św. Marcin i św. Jan Chrzciciel z 1470.
    • Przed kościołem kolumna maryjna z 1896, a w pobliżu u zbiegu ulic gen. Sikorskiego i Kościelnej posąg św. Jana Nepomucena z 1738.
    • Zachowany fragment murów miejskich, stanowi północną część muru ogradzającego cmentarz. Dolne partie pochodzą z XIV wieku, wyższe z odbudowy w 1587. Na cmentarzu mogiły żołnierzy polskich, radzieckich i masowe groby ofiar marszu śmierci.
    • Grodzisko z wałem ziemnym w parku miejskim, które jest pozostałością po zamku. Budowla spłonęła w 1624, a ruiny rozebrano ostatecznie w 1829.
    • Krzyż pokutny, obok kładki nad strumieniem na przedłużeniu ul. Makowej.
    • Dawny kościół ewangelicki pw. św. Elżbiety z 1833-1836, proj. Karl Friedrich Schinkel, przebudowany po 1945 na dom handlowy, stoi w Rynku.
    • Układ urbanistyczny i zabudowa Rynku i przylegających ulic, kamienice z XVIII i XIX wieku.
    • Ratusz z 1879, czworoboczny z renesansową wieżą z zegarem, ma wysokość 36 metrów i wieńczy ją barokowy hełm. Od wschodu na wieży znajdują się tablice herbowe biskupstwa wrocławskiego pochodzące z XVIII wieku.
    • Zespół pałacowy z 1910.
    • Zespół dworca kolejowego z początków XX wieku, wraz z 50 metrową, drewnianą wiatą peronową.
    • Wieża ciśnień z 1830 o kształcie graniastosłupa.
    • Pozostałość fundamentów murowanej szubienicy.
    • Park miejski o powierzchni 25 ha z drzewostanem, który w wielu przypadkach liczy sobie 200 lat.

    Komentarze i oceny

    średnia ocena ogólna: 5
    15 Października 2010r. o 16:32
    Ciekawa architektura. Miasto bardzo interesujące. Na pewno nie można się w nim nudzić.
    ocena ogólna
     

    Dodaj komentarz

    Zaloguj się tutaj


     -

    Właściciel serwisu:                   Wszelkie prawa zastrzeżone. Copyright 2010-2018 © gdziebylec.pl – cała Polska w kieszeni           Developed by:   Projektowanie stron WWW