-
Szukaj
Szukanie zaawansowane

 

Zdjęcia miasta


 

Polecane obiekty


    aby polecić obiekt musisz być zalogowanym
     

    Tu byli

    Będziesz pierwszy, kliknij tutaj

     

    Wydarzenia

    w najbliższym czasie brak zarejestrowanych wydarzeń


    Dodaj wydarzenie
    Pokaż więcej wydarzeń w tym mieście
     

    Ciekawe linki o mieście

      Aby dodać link musisz być zalogowany
      Otyń
      gmina Otyń, powiat nowosolski, województwo lubuskie
      www.otyn.pl
      Fakty
      • W latach 1975-1998 miejscowość położona była w województwie zielonogórskim.
      • Otyń posiadał prawa miejskie w latach 1329 - 1945
      • Pierwsze wzmianki o Otyniu pochodzą z roku 1322, gdzie występuje pod nazwą Wartinberg. Było to miasto otwarte bez obwarowań należące do księstwa żagańskiego.
      • W latach 1649 - 1776 miasto należy do zakonu Jezuitów.
      • W 1702 roku w mieście wybucha pożar niszczący jego znaczną część.
      • Podstawą bytu gospodarczego otyńskich mieszczan było rzemiosło uprawiane na potrzeby zamku, a później klasztoru. W XVI-XVIII w. rozwijało się również sukiennictwo.
      • W Otyniu odbywały się targi, gdzie handlowano suknem, wełną oraz bydłem i końmi.
      • W połowie XVIII w. powstały pierwsze manufaktury sukiennicze i przędzalnia bawełny. Później wytwórnia pończoch, której towarzyszyła hodowla jedwabników.
      • Na przełomie wieków XVIII i XIX w Otyniu i okolicy daje się zauważyć szczególne ożywienie religijne. Związane ono było z figurką Matki Boskiej Klenickiej, która od czasów wojny trzydziestoletniej znalazła schronienie w tzw. Kaplicy polskiej w klasztorze.
      • W połowie XIX w. nastąpił zupełny upadek otyńskiego rzemiosła sukienniczego
      • W 1844 r. na środku rynku wybudowano nowy ratusz. Przebudowano również większość otaczających rynek kamienic.
      • W 1516r. Otyń wraz z Zakęciem, Konradowem, Niedoradzem i Klenicą wszedł w posiadanie Jana i Mikołaja Rachenbegów , którzy nabyli do niego prawa od władcy Czech Ludwika.
      Informacje praktyczne

      Otyń leży 18 km na południowy wschód od Zielonej Góry, przy drodze do Nowej Soli.

      Stacja kolejowa na linii Nowa Sól - Konotop

      Liczba ludności w 2004 roku 1.200.

      Strefa numeracyjna : (+48) 68

      Kod pocztowy : 67-106

      Tablice rejestracyjne : FNW

      Wydarzenia cykliczne
      Opis

      Wieś położona nad rzeką Śląska Ochla.

      Historia

      Pierwsza wzmianka o Otyniu jako mieście pochodzi z roku 1313. Wcześniej mogła tutaj istnieć osada, którą później lokowano. Według innej hipotezy miasto mogło zostać założone od podstaw pod koniec XIII w. lub na początku XIV w. Był to okres intensywnej kolonizacji Śląska, prowadzonej przez książąt piastowskich. Jedną z pierwszych potwierdzonych budowli w mieście był kościół, którego obecność wzmiankuje się już w 1332 r. Również na postawie późniejszych dokumentów można stwierdzić, że Otyń lokowany został na prawie polskim.

      W początkowym okresie swojego istnienia miasto należało do księcia głogowskiego. Po 1443 r. znalazło się w rękach rodziny Zebeltitzów. Oni to zapewne w II poł. XV wieku w południowo-wschodniej części miasta wznieśli warowną siedzibę otoczoną murem (wg innej hipotezy mógł się tutaj znajdować niewielki gródek). W 1516 r. Otyń wraz z Zakęciem, Konradowem, Niedoradzem i Klenicą wszedł w posiadanie Jana i Mikołaja Rechenbergów, którzy ponadto otrzymali prawa do Bytomia Odrzańskiego i Kożuchowa. Otyniem rządził Jan, który był gorliwym luteranem. Za jego sprawą kościół otyński przeszedł w posiadanie protestantów. Nowi właściciele rozpoczęli również przebudowę zamku, którą zakończono w 1519 r. Powstała wtedy otoczona murami, czteroskrzydłowa rezydencja z obszernym dziedzińcem.

      W 1554 r. spłonął otyński kościół. Odbudowany zostały w stylu późnogotyckim z elementami renesansowymi. Kilkadziesiąt lat później w latach 1585-1587 dokonano rozbudowany kościoła znacznie go powiększając i dobudowując wieżę, którą ukończono w 1607 r. Kościół był jeszcze wielokrotnie przebudowywany, głównie ze względu na pożary, które miały miejsce w 1666 i 1702 roku.

      W 1610 r. wraz ze śmiercią Jana Jerzego wygasła otyńska linia Rechenbergów. Dzięki zapisowi testamentowemu miasto stało się własnością siostry zmarłego, Heleny von Sprinzenstein, która była gorliwą katoliczką.

      Konfliktowi religijnemu, który wytworzył się wraz z objęciem przez Helenę władzy w mieście towarzyszył również konflikt rodzinny. Z zapisem testamentowym nie zgodził się Baltazar Rechenberg z Borowa Polskiego. W trakcie długotrwałego sporu zmarła dziedziczka, co wywołało jeszcze większe komplikacje. W 1633 r. Baltazar Rechenberg opanował zbrojnie Otyń i obsadził zamek swoją załogą, a dziedzica J.E. Sprinzensteina uwięził. Dopiero interwencja cesarskiego komisarza spowodowała wycofanie się Rechenberga i oddanie dóbr właścicielowi, który z tej okazji wzniósł na zamku okazałą kaplicę.

      Spór o miasto zbiegł się z wydarzeniami wojny trzydziestoletniej. W trakcie jej trwania miasto, jak wiele innych miejscowości regionu, poniosło znaczne straty na skutek przemarszu wojsk. Otyń był miastem otwartym i nigdy nie miał fortyfikacji. Fakt ten sprawił, że miasto było bezbronne. Miało to też dobre strony, nikt nie próbował miasta zdobywać, a co za tym idzie straty w zabudowie były mniejsze. W trakcie działań wojennych miasto przechodziło z rąk do rąk. Nie było to bez znaczenia dla spraw kościoła i wyznania. W 1629 r. żołnierze cesarscy wygnali protestanckiego pastora, a kościół przeszedł we władanie katolików.

      Po wkroczeniu Szwedów sytuacja się odwróciła. W czasie trwania wojny tego typu wydarzenia powtórzyły się kilkukrotnie. Ostatecznie w Otyniu zapanował katolicyzm, a to głównie za sprawą nowych właścicieli. Zostali nimi jezuici, którzy nabyli prawa do majątku na mocy testamentu Sprinzensteina w 1645 r. Również w tym przypadku nie obyło się bez długoletnich sporów z Rechenbergami. Ostatecznie w 1661 r. po śmierci głównego oponenta Zygmunta Rechenberga, Otyń stał się własnością jezuitów, gdzie utworzono zakonną prepozyturę. W jej skład weszły Ługi, Borów Polski, Klenica, Gołaszyn i część Nowego Miasteczka. Obok intensywnej akcji nawracania protestantów na katolicyzm, jezuici przystąpili do przebudowy zniszczonego zamku. Większość murów i ścian postawiono na nowo, powiększono również kaplicę. Prace zakończono w 1681 r. Kilkanaście lat później w 1702 r. miasto padło ofiarą wielkiego pożaru. Spłonął kościół, 130 domów oraz zamek z kaplicą i biblioteką. Zaraz po pożarze przystąpiono do odbudowy miasta, gdzie wzniesiono nowy ratusz. Odbudowę zamku powierzono architektowi Stefanowi Spinettiemu, który wzniósł na nowo trzy skrzydła i kaplicę zamkową. Wybudował również czwarte typowo klasztorne skrzydło. Większość prac ukończono w 1721 r.

       

      W wyniku wojen śląskich w poł. XVIII w. majątek jezuicki w Otyniu poniósł ogromne straty. Kryzys pogłębiały jeszcze zatargi z sąsiednimi wsiami o wielkość zobowiązań wobec klasztoru. W 1749 r. zarządcą majątku klasztornego został Karol Reinach. W ciągu prawie czterdziestoletnich swoich rządów doprowadził klasztor do rozkwitu. Stało się to m.in. za sprawą przyjaźni z nowym władcą Śląska królem Fryderykiem II. Król każdorazowo udając się na inspekcje wojskowe zatrzymywał się w otyńskim klasztorze. W 1754 r. Fryderyk II na prośbę Reinacha polecił zbudować w Otyniu wielki magazyn zbożowy. Rozkwit miasta przerwały wydarzenia wojny siedmioletniej. Klasztor obciążono ogromnymi kontrybucjami wojennymi. Dodatkowo miasto w latach 1759 - 1760 przeżyło przemarsze Rosjan i Austriaków. Szczególnie dotkliwy był pobyt Rosjan, którzy w 1760 r. przez dwa tygodnie plądrowali i grabili okolicę.

      W 1773 r. papież Klemens XIV rozwiązał zakon jezuitów. Początkowo król Fryderyk II zachował klasztory jezuickie w Prusach, jednak w 1776 r. przekształcono je w zgromadzenia świeckie. Majątki zakonne w większości wydzierżawiono. Natomiast w wypadku Otynia uczyniono wyjątek. Ze względu na przyjaźń Reinacha i króla, pozostawiono zarządzanie majątkiem zakonnikowi. Ten stan rzeczy utrzymał się do 1787 r., kiedy to po śmierci króla jezuitę zmuszono do opuszczenia Otynia, a posiadłość sprzedano. Nabywcą został właściciel Żagania książę kurlandzki Piotr Biron. Natomiast po jego śmierci Otyń przypadł jego szwagrowi hrabiemu von Madem, a następnie córce Birona Dorocie de Telleyrand i jej następcom.

       

      Polecane obiekty
      • Ruiny zamku gotyckiego z XV w , późniejszego klasztoru jezuitów.
      • Kościół parafialny pw. Podwyższenia Krzyża Świętego - późnogotycki z 1585 roku, obecnie sanktuarium Matki Bożej Królowej Pokoju
      • Ratusz późnoklasycystyczny z 1844 roku

      Komentarze i oceny

      średnia ocena ogólna: 5
      6 Kwietnia 2011r. o 20:16
      ocena ogólna
       

      Dodaj komentarz

      Zaloguj się tutaj


       -

      Właściciel serwisu:                   Wszelkie prawa zastrzeżone. Copyright 2010-2018 © gdziebylec.pl – cała Polska w kieszeni           Developed by:   Projektowanie stron WWW